ตรงกันข้าม กลับมีความพยายามมาอย่างต่อเนื่องที่จะมุ่งพัฒนาเมืองในลักษณะ "การพัฒนาสติปัญญา องค์ความรู้" และ "สร้างมัดกล้ามที่มีพลัง" ให้กับการบริหารจัดการเมืองมาโดยตลอด และเมื่อพบว่า เป้าหมายของการพัฒนาเมืองนั้น หากเดินตามระบบที่ถูกกำหนดวางกรอบมาแต่เดิม เกิดปัญหาตรงความเลือนลาง ไม่ชัดเจน และย่อหย่อนต่อการติดตามประเมินผล หรือมีแต่ก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ซึ่งส่งผลให้ "ธง" (Flag ships) หรือ "เป้าหมาย" ที่ต้องการไปสู่...ต้องขาดพื้นที่ ขาดเวทีให้เล่น ให้ติดตาม เครื่องมือ ISO 14001 ที่ให้น้ำหนักกับการบริหารจัดการเมืองในมิติของการจัดการสิ่งแวดล้อมและพลังงาน จึงได้ถูกนำมาปรับใช้ในองค์กรนับแต่ปี 2545 กระทั่งในปี พ.ศ.2547 จึงมีความพร้อมหลังจากปรับปรุงองค์กรเพื่อที่จะ "หน้าเดิน" ให้ได้มาถึงสองปีเศษ และเมื่อผ่านมาถึงปี พ.ศ.2553 ที่ต่อเนื่องมาถึง 7 ปีที่ยังต้องการให้องค์กรไม่ขาด "ความทะมัดทะแมง" "กะทัดรัด" "มีประสิทธิภาพ" เพื่อได้สามารถ "ชิงธง" ได้ สำหรับปีที่ 7 แห่งการรับรองมาตรฐานการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมและพลังงานจาก สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทยในครั้งนี้ ก็ยังจะนับเป็นเพียงก้าวที่เจ็ดเพื่อที่จะ "ไปต่อ" ก้าวต่อ ๆ ไป

     Flag ships ที่มุ่งเน้นเรื่องการเพิ่มพื้นที่โล่ง พื้นที่สีเขียวให้กับเมืองแกลง เรื่องการต่อตีจัดการของเสียไม่ให้เสียของ เรื่องกระบวนการพลังงานและพลังงานทางเลือกสำหรับเมือง และเรื่องเกษตรเมือง (Urban Agriculture) ที่มีจุดประสงค์ให้เมืองได้พัฒนาไปอย่างสอดคล้องกับฐานรากของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเดิม (City profile) อันอยู่ภายใต้กรอบของเมืองคาร์บอนต่ำ (Low cabon city) จะยังคงพึ่งพากระบวนงาน Plan Do Check Act ของ ระบบ ISO14001 เพื่อให้เป้าหมายของเมืองได้พ้นจากการตีตรวนขังคอกแห่งกรอบการทำงานแบบเดิม ๆ และใช้เป็นเวทีในการ "เดินหน้า" เป็นตัวของตัวเอง เป็นประโยชน์ต่อชาติบ้านเมืองต่อไป