ลอยกระทงปีนี้ จากที่เทศบาลได้ทำแพสำหรับประชาชนได้ลอยกระทงแยกเป็น 2 แพ เมื่อปีกรายก็กลับมาทำเป็นแพใหญ่แพเดียว เพื่อง่ายต่องานอำนวยการด้านความปลอดภัย

         ที่เหลือจากนั้น รูปแบบการจัดสถานที่ มีการย้ายเอาพื้นที่นั่งรับประทานอาหารมาอยู่กลางลานของการจัดงาน ทำให้งานดูเต็มรูปแบบ เต็มพื้นที่มากขึ้น รวมถึงการย้ายตำแหน่งนาวาพาโชคของ อปพร. ปริศนาคำทาย สาวน้อยตกน้ำ มาอยู่ในบริเวณที่เหมาะสมขึ้น ทำให้เกิดความลงตัวกว่าทุกปี

         ฝ่ายการท่องคลองประแสของคนเรือนั้น ก็มากันอย่างพร้อมเพรียงสำหรับนำผู้โดยสารไปชื่นชมทัศนียภาพคลองประแส ที่เรียกความรู้สึกกับผู้มาลอยกระทงไว้ว่า “สุกดาวงาม ห่อนล้ำ เท่าสุขน้ำคลองประแส” , “พร่างพรมโพยมบน ดลใจคนมายลคลอง” และ “สว่างดวงแข คลองประแสสราญ” นอกเหนือจากการตั้งจิตอธิษฐานแต่สิ่งดีงามพร้อมกับ การขออภัยขอขมาต่อแม่คงคาในสิ่งที่ได้ล่วงเกินมาตลอดปี ก่อนที่จะประจงปล่อยกระทงน้อยลอยล่องไป

         ส่วนที่อยากกล่าวถึงนั้น คือ คำถามที่ว่า กระบวนการชุมชนนั้นจบลง ณ จุดใดของงานนี้ ก็คือ แต่เดิมกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนต่างๆ ซึ่งปีนี้เพิ่มจากแปดเป็นสิบสามชุมชนจะยุติเมื่อขบวนลอยกระทงมาถึงบริเวณงาน

          หากแต่ในปีนี้ ไม่เพียงแต่กระบวนการชุมชนจะเริ่มต้นก่อนเริ่มงานนานนับสัปดาห์ เพราะต้องร่วมมือร่วมใจกันทำกระทง และซ้อมการแสดง (แด๊นเซอร์) แล้วยังยืดออกไปสิ้นสุดถึงดึกดื่น ด้วยการแสดงบนเวที ดูชุมชนอื่นมาแสดงและรอคำตัดสินการประกวดจากคณะกรรมการ

         สาระตรงนี้ คือ การแสดงของแต่ละชุมชนนั้น “เกินความคาดหมาย” จริงๆ บ่งบอกถึงการเตรียมตัวฝึกซ้อมมาหนักมาก และต้องร่วมมือร่วมใจ มีสปิริต ทั้งนักแสดงและกองเชียร์ ทั้งพี่เลี้ยง นักแสดง และคนอาสาเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานของนักแสดง รวมถึงเวลาที่ต้องซ้อมกันจนถึงดื่นล่วงหน้า

         อยากถามว่า “ทำได้ไงเนี่ย” “คิดได้ไงเนี่ย” สุดยอดจริงๆ

         ถึงจะผ่านงานลอยกระทงมาแล้ว เจ้าหน้าที่เทศบาลยังคงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการเก็บขนเก้าอี้ ผู้ชมที่เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวในคืนวันที่สอง เพราะคาดการณ์ไว้ผิดพลาดอย่างถล่มทลาย

         บางที สปิริตของชุมชน ซึ่งเป็นต้นน้ำของสปิริตเมือง ก็ได้มาอย่างคาดไม่ถึง